Onder dwang werken voor de Duitse oorlogsindustrie

Edouard Servranckx (°18 juni 1923, Leuven) groeit op aan de Kapucijnenvoer. Hij werkt vanaf 1942 als technieker aan het Instituut voor Mechanische Bewerkingen van de KU Leuven, onder leiding van professor Oscar Peters. Tijdens WO II ​ ontvangt hij een brief voor verplichte tewerkstelling in Duitsland. Hij geeft hier geen gevolg aan en vermijdt vanaf dan zijn huis. Toch pakt de Duitse bezetter hem op 11 juli 1944 op en deporteert hem via Leuven, Brussel en Etterbeek naar Venusberg bij Dresden. Daar moet hij onder dwang werken voor de oorlogsindustrie.

Wanneer de oorlog op zijn einde loopt, begint voor Edouard een uitputtende tocht naar huis. Na de bevrijding in april 1945 bereikt hij te voet de rivier de Elbe. Daar krijgt hij hulp van het Rode Kruis. Twintig dagen later komt hij aan in Leuven, waar hij maanden nodig heeft om te herstellen. Daarna bouwt hij stap voor zijn stap een nieuw leven op. In 1948 trouwt hij met Maria Julia Mertens, met wie hij zes kinderen kreeg. Edouard werkt achtereenvolgens bij de NMBS, het vervoersbedrijf STACA en brouwerij Artois. Hij overlijdt op 8 april 2013.

Zijn dochter Maria Servranckx getuigt: “Tijdens zijn leven vertelde hij niet makkelijk over deze periode. Vanaf de komst van de kleinkinderen en documentaires op televisie liet hij af en toe iets los. Hij moet er in barre omstandigheden geleefd hebben. Hij leed honger en kou en werd dagelijks geconfronteerd met geweld, ziekte en dood. Tot op het einde van zijn leven kampte hij met lichamelijke letsels.”